درمان زخم بستر تضمینی

زخم بستر یکی از بیماری های پوستی است که در اثر خوابیدن زیاد ایجاد می شود . منظور از خوابیدن زیاد، بیمارانی است که استراحت مطلق دارند. مثل کسانی که پایشان شکسته یا … . از علایم زخم بستر میتوان به تغییر رنگ پوست، درد، خارش، ترشح و یا ضایعات در پوست اشاره کرد.

مرکز پرستاری مهرآوران نوین با بیش از یک دهه سابقه آماده خدمت رسانی در زمینه درمان زخم بستر به صورت تضمینی است.

زخم فشاری چیست؟ درمان چگونه انجام می شود؟

زخم‌های فشاری که به آن‌ها زخم‌های فشاری، زخم‌های پوستی و زخم‌های بستر نیز گفته می‌شود، زخم‌هایی هستند که در نواحی تحت فشار بدن قرار دارند. این مکان ها بیشتر با برجستگی های استخوانی در سمت پایین در هنگام نشستن یا دراز کشیدن منطبق است. گردش بافت های محبوس شده بین برآمدگی های استخوانی و سطح مختل می شود و پس از مدتی آسیب هایی در این بافت ها شروع می شود که قابل تغذیه نیستند. زخم های فشاری نه تنها در اثر فشار مستقیم ایجاد می شوند، بلکه در اثر اصطکاک، نیروهای برشی که باعث آسیب بافتی نیز می شوند، ایجاد می شوند. ابتدا بافت های زیر جلدی تحت تأثیر قرار می گیرند. بنابراین، هنگامی که یک قرمزی ساده دیده می شود، آسیب به بافت های زیرین رخ داده است.

بیشتربدانید:پرستاری در منزل شمال تهرانسونداژ در منزلسونداژ در منزل شمال تهرانتعویض سوند در منزل تهرانهزینه تعویض سوند در منزل

زخم فشاری در یک فرد عادی در حالت نشسته یا درازکش ایجاد نمی شود. هنگام نشستن یا دراز کشیدن طولانی مدت به یک طرف، درد ایجاد می شود و وضعیت به طور غیر ارادی تغییر می کند. با این حال، زخم فشاری در یک بیمار بستری ایجاد می شود زیرا احساس درد ندارد یا نمی تواند حرکت کند. اگر موقعیت بیمار بیهوش در طی یک جراحی طولانی مدت تغییر نکند، ممکن است در نواحی تحت فشار زخم ایجاد شود. زخم های فشاری در یک بیمار بیهوش در بخش مراقبت های ویژه نیز دیده می شود.

زخم های فشاری کجا می توانند ایجاد شوند؟

بسته به موقعیت بیمار، زخم های فشاری به خصوص در قسمت های بیرون زده استخوان قابل باز شدن هستند. مثلا؛ در بیمار نشسته؛ روی دنبالچه، باسن، باسن، آرنج، پاشنه پا و تیغه های شانه دیده می شود. در یک بیمار به پشت خوابیده؛ زخم های فشاری را می توان در پشت سر، روی تیغه های شانه، روی باسن، دنبالچه، آرنج، پاشنه و انگشتان پا مشاهده کرد.

در بیمار خوابیده به پهلو؛ زخم‌های فشاری می‌توانند در گوش‌ها، کناره‌های شانه‌ها، برآمدگی‌های جانبی لگن، روی باسن، روی زانوها و برجستگی‌های استخوانی در کناره‌های مچ پا ایجاد شوند. در یک بیمار مستعد؛ زخم های فشاری ممکن است روی صورت، شانه ها، لگن، زانوها و قسمت های بیرون زده مچ پا ایجاد شوند.

چه عواملی باعث ایجاد زخم های فشاری یا تسهیل آن می شوند؟

وضعیت سلامت عمومی خود بیمار یا شرایط خاص در ناحیه ای که زخم فشاری ایجاد می شود باعث ایجاد زخم فشاری یا تسهیل آن می شود. اینها؛

– عدم تحرک در بیماران تختخواب یا ویلچر – تغذیه نامناسب، مصرف کم آب – بی اختیاری مدفوع، بی اختیاری ادرار – از دست دادن حس (بیماران فلج، دیابتی و غیره) – سن بالا – فشار خون پایین، تب، کم خونی، استعمال دخانیات و غیره – فشار یکسان به دلیل دراز کشیدن یا نشستن طولانی مدت در وضعیت. – پوست مرطوب – پاکسازی ناکافی بدن – دراز کشیدن یا نشستن در وضعیت نامناسب – استفاده نادرست یا نامناسب از مواد حمایتی.

مرحله بندی زخم فشاری

مرحله بندی زخم فشاری در تعیین شدت بیماری و در انتخاب درمان مهم است. بسیاری از سیستم‌های مرحله‌بندی توضیح داده شده‌اند، اما رایج‌ترین مورد استفاده، سیستم مرحله‌بندی مربعی است.

مرحله ۱. در این مرحله، یکپارچگی پوست دست نخورده است. در نواحی محدودی که در برجستگی های استخوانی قرار می گیرند قرمزی وجود دارد. وقتی این قرمزی ها را فشار دهید، مشاهده می شود که رنگ روشن نمی شود. این نواحی همچنین به دلیل دردناک بودن، سخت/نرم بودن، سرد/گرم بودن و غیره از محیط اطراف خود متمایز می شوند. این مرحله در بیمارانی که پوست تیره دارند ممکن است از دست برود. با این حال، در این مرحله اولیه، تشخیص وضعیت بیماران در معرض خطر در حالی که پوست آنها هنوز دست نخورده است بسیار مهم است.

مرحله ۲. در این مرحله یکپارچگی پوست شکسته شده و زخم باز می شود. پایه زخم قرمز، براق و تمیز است. تراوش از زخم شفاف مایل به زرد است. در این دوره، از آنجایی که زخم ها ظاهر ساده ای دارند، می توان آنها را با ضربه های جزئی، ساییدگی، آسیب ناشی از گچ و غیره اشتباه گرفت. از آنجایی که این مرحله را می توان به عنوان یک مرحله اولیه در نظر گرفت، نباید آن را اشتباه تشخیص داد، علائم را نباید نادیده گرفت یا نادیده گرفت و باید بلافاصله درمان را شروع کرد.

مرحله ۳. در این مرحله پوست و بافت زیر جلدی از بین می رود. زخم کاملا عمیق است. یک لایه زرد رنگ در پایه دیده می شود. ممکن است زیر لبه های زخم گسترش یابد، بنابراین ممکن است جیب یا تونل وجود داشته باشد. با این حال، درمان جراحی ممکن است آسان تر باشد زیرا ماهیچه ها، تاندون ها و استخوان ها تحت تاثیر قرار نمی گیرند.

مرحله ۴. این پیشرفته ترین شکل زخم فشاری است. زخم به سمت عضلات و بافت استخوانی پیشرفت کرده است. پایه زخم ممکن است با بافت های زرد-کثیف یا بافت های سیاه رنگ پوشیده شده باشد. از آنجایی که ممکن است در زیر لبه‌های زخم حفره و تونل ایجاد شود، زخم ممکن است بسیار بزرگتر از آن چیزی باشد که از بیرون به نظر می‌رسد. نیاز به درمان جراحی دارد.

مواردی که یکپارچگی پوست مختل نمی شود اما بافت های زیرین آسیب دیده اند، آسیب مشکوک به بافت عمیق نامیده می شود. گاهی اوقات زخم با پوسته سیاه پوشیده می شود. از آنجایی که عمق قابل مشاهده نیست، به این حالت ها فازهای بدون مرحله نیز می گویند.

چگونه زخم های فشاری را درمان کنیم؟

مانند سایر زخم ها، حتی کمی بیشتر از سایر زخم ها، پیشگیری از زخم فشاری بسیار آسان تر، بدون دردسر، بدون درد و ارزان تر از درمان پیشگیری از زخم فشاری است. هنگامی که زخم فشاری باز شد، اغلب لازم است برای درمان های بسیار طولانی آماده باشید.

بر اساس سیستم مرحله‌بندی، زخم‌های فشاری مرحله پایین با درمان‌های ساده‌تر در زمان کوتاه‌تری بهبود می‌یابند. بنابراین، زمانی که مرحله زخم پایین است، باید بلافاصله اقدام شود. در صورت انتظار، زخم در مرحله عمیق تر، گسترش یافته و افزایش می یابد. در مرحله ۱ و ۲ می توان با تمیز کردن زخم، مواد مناسب مراقبت از زخم، پیگیری دقیق و البته برداشتن فشار از ناحیه، زخم را بست. باید مراقب بود که زخم در این مدت به میکروب آلوده نشود. از آلودگی مدفوع و ادرار در صورت وجود باید اجتناب شود.

زخم های مرحله ۲ و ۳ نیاز به مداخله جراحی دارند. بافت های مرده و کثیف زخم ترجیحاً با روش های جراحی از ناحیه خارج می شوند. در صورت عدم استفاده از روش‌های جراحی، می‌توان از مواد مراقبت از زخم، ژل‌ها و حتی ماگوت‌ها برای تمیز کردن زخم در این ناحیه استفاده کرد. هدف دوم در درمان کوچک کردن زخم و پر کردن شکاف است. برای این منظور می توان از برخی وسایل مراقبت از زخم استفاده کرد و این شکاف را با جراحی پر کرد. در زخم هایی که به بافت استخوانی می رسند، گاهی اوقات باید قسمت های استخوان مرده یا عفونی برداشته شوند. در این مرحله، جراحی های بزرگتر و پیشرفته می تواند توسط جراح پلاستیک برنامه ریزی شود. بسیاری از روش های فیزیوتراپی نیز می توانند در مرحله درمان استفاده شوند. در برنامه ریزی درمانی نیز اقداماتی برای جلوگیری از باز شدن مجدد زخم در همان محل انجام می شود، مانند تراشیدن برجستگی های استخوانی.

پیشگیری از زخم های فشاری

زخم های فشاری زخم هایی هستند که قابل پیشگیری هستند. به همین دلیل، جلوگیری از باز شدن زخم های فشاری باید هدف اولیه بیمار، بستگان و متخصصان مراقبت های بهداشتی باشد. هنگامی که زخم باز می شود، بسته شدن آن دشوار است. برای اهمیت دادن به زخم‌های فشاری باید مراحل زیر را بررسی کرد: ارزیابی خطر: ارزیابی خطر با توجه به وضعیت سلامت عمومی، سن، تغذیه، تحرک و شرایط مراقبت از بیماران کاملاً ضروری است. بنابراین، از قبل مشخص می شود که در کدام بیمار، در چه شرایطی، کجا زخم فشاری باز می شود و بر این اساس برنامه ریزی مراقبت انجام می شود.

بیشتربدانید:مراقبت از سالمند و کودک شمال تهرانمراقبت از سالمند و کودک در منزلنگهداری از بیمار در منزل و بیمارستاناعزام پزشک به منزلتزریقات نیاوران

کنترل پوست: پوست ناحیه ای که انتظار می رود زخم فشاری بیمار ایجاد شود باید در فواصل زمانی مکرر بررسی شود. در صورت لزوم، برای مقایسه بعدی باید از آنها عکس گرفت. تشخیص زودهنگام از پیشرفت بیماری جلوگیری می کند و درمان آسان را فراهم می کند.

مراقبت از پوست: پوست بیمار باید در فواصل منظم تمیز شود، هرگز کثیف باقی نماند. پوست نباید خیس یا خشک باشد. برای این منظور تمیز کردن با پارچه گرم و صابون های ملایم توصیه می شود. از تماس با ادرار و مدفوع باید اجتناب شود. برای پاکسازی پوست نباید فشار زیادی وارد کرد و قسمت هایی که برآمدگی استخوانی دارند ماساژ داده نشود. ملحفه تخت باید صاف، بدون چروک، تمیز و خشک باشد.

توجه به وسایل پزشکی مورد استفاده: توجه به شیلنگ ها، اکستنشن ها، بند ها و قسمت های سخت وسایل پزشکی که بیماران باید از آنها استفاده کنند ضروری است. باید از این که منبع فشار باشند جلوگیری شود.

تغذیه: در بیماران مبتلا به سوء تغذیه و دریافت ناکافی مایعات، زخم های فشاری به راحتی باز می شوند و زخم ها بهبود نمی یابند. برای این منظور باید تغذیه کافی و متعادل ارائه شود و به مصرف مایعات کافی توجه شود.

پوزیشن: تغییر وضعیت بیمار در فواصل منظم در جلوگیری از ایجاد زخم فشاری بسیار مهم است. در بیمارانی که روی تخت نشسته اند هر ۲ ساعت یکبار و در بیماران ویلچری هر ساعت یکبار تغییر وضعیت داده شود و هر ۱۵ دقیقه یکبار حرکات کوچک انجام شود. هنگام چرخاندن بیمار نباید کشیده شود. برای این منظور می توان از ورق یا ابزار کمکی استفاده کرد. سر تخت باید حداکثر ۳۰ درجه باشد. برای از بین بردن یک ناحیه از فشار، سطوح تکیه گاه دوناتی شکل مفید نیستند بلکه مضر هستند. کاهنده های فشار تولید شده برای این منظور باید بین پاها و پاشنه ها استفاده شود.

سطوح نگهدارنده: سطوح نگهدارنده، تخت ها و غیره که باعث کاهش فشار در بیماران در معرض خطر و کاهش فشار در بیماران پرخطر می شود. باید استفاده شود. ثبت برنامه‌ها: انواع داده‌های پزشکی که در بیمار شناسایی می‌شوند، ثبت هر مداخله‌ای که برای بیمار اعمال می‌شود در درک رشد زخم، درمان زخمی که ایجاد می‌شود و جلوگیری از باز شدن مجدد آن بسیار مهم است. آموزش: برای برخورد صحیح پیشگیرانه، آموزش به بیمار و بستگان او ضروری است.

در نتیجه؛ زخم فشاری نوعی زخم قابل پیشگیری است. در صورت ایجاد، تشخیص زودهنگام درمان را تسهیل می کند. در موارد دیررس، زخم را می توان با درمان های سخت تر و طولانی تر بست. حتی اگر زخم با درمان های پیچیده بسته شود، بیمار همچنان در معرض خطر است مگر اینکه شرایط زمینه ای برطرف شود و زخم دوباره باز شود مگر اینکه مداخله پیشگیرانه اعمال شود.